اي قامتت بلندتر از قامت بادبان ها
و فضاي چشمانت...
گسترده تر از فضاي آزادي...
تو زيباتري از همه ي کتاب ها که نوشته ام
از همه ي کتاب ها که به نوشتن شان مي انديشم...
و از اشعاري که آمده اند...
و اشعاري که خواهند آمد...

نمي توانم زيست بي تنفس هوايي که تو تنفس مي کني.
و خواندن کتاب هايي که تو مي خواني...
و سفارش قهوه اي که تو سفارش مي دهي...
و شنيدن آهنگي که تو دوست داري...
و دوست داشتن گل هايي که تو مي خري...
نمي توانم... از سرگرمي هاي تو هرگز جدا شوم
هرچه هم ساده باشند
هرچه هم کودکانه... و ناممکن باشند
عشق يعني همه چيز را با تو قسمت کنم
از سنجاق مو...
تا کلينکس!

عشق يعني مرا جغرافيا درکار نباشد
يعني ترا تاريخ درکار نباشد...
يعني تو با صداي من سخن گويي...
با چشمان من ببيني...
و جهان را با انگشتان من کشف کني...


پيش از تو
زني استثنائي را مي جستم
که مرا به عصر روشنگري ببرد.
و آنگاه که ترا شناختم... آئينم به تمامت خويش رسيد
و دانشم به کمال دست يافت!
مرا ياراي آن نيست که بي طرف بمانم
نه دربرابر زني که شيفته ام مي کند
نه در برابر شعري که حيرتزده ام مي کند
نه در برابر عطري که به لرزه ام مي افکند...
بي طرفي هرگز وجود ندارد
بين پرنده... و دانه ي گندم!

نمي توانم با تو بيش از پنج دقيقه بنشينم...
و ترکيب خونم دگرگون نشود...
و کتاب ها
و تابلوها
و گلدان ها
و ملافه هاي تختخواب از جاي خويش پرنکشند...
و توازن کره ي زمين به اختلال نيفتد...

 شعر را با تو قسمت مي کنم.
همان سان که روزنامه ي بامدادي را.
و فنجان قهوه را
و قطعه ي کرواسان را.
کلام را با تو دو نيم مي کنم...
بوسه را دو نيم مي کنم...
و عمر را دو نيم مي کنم...
و در شب هاي شعرم احساس مي کنم
که آوايم از ميان لبان تو بيرون مي آيد...

پس از آنکه دوستت داشتم... تازه دريافتم
که اندام زن چقدر با اندام شعر همانند است...
و چگونه زير و بم هاي کمر و ميان...

با زير و بم هاي شعر جور در مي آيند
و چگونه آنچه با زبان درپيوند است... و آنچه با زن... با هم يکي مي شوند
و چگونه سياهي مرکب... در سياهي چشم سرازير مي شود.


ما به گونه اي حيرتزا به هم ماننده ايم...
و تا سرحد محو شدن در يکديگر فرو مي رويم...
انديشه ها مان و بيانمان
سليقه هامان و دانسته هامان
و امور جزئي مان در يکديگر فرو مي روند
تا آنجا که من نمي دانم کي ام؟...
و تو نمي داني که هستي؟...


تويي که روي برگه ي سفيد دراز مي کشي...
و روي کتاب هايم مي خوابي...
و يادداشت هايم و دفترهايم را مرتب مي کني
و حروفم را پهلوي هم مي چيني
و خطاهايم را درست مي کني...
پس چطور به مردم بگويم که من شاعرم...
حال آنکه تويي که مي نويسي؟

 عشق يعني اينکه مردم مرا با تو عوضي بگيرند
وقتي به تو تلفن مي زنند... من پاسخ دهم...
و آنگاه که دوستان مرا به شام دعوت کنند... تو بروي...
و آنگاه که شعر عاشقانه ي جديدي از من بخوانند...
ترا سپاس گويند

 

تیشه و کلنگ را برداشته ام

تو فقط بگو ... کدام کوه ؟! 

بيست و هشتمين روز از دومين ماه ِ  چهارمين فصل سال نيز گذشت ...

باورش مشکل است ،

مقصر نبودي
عاشقي ياد گرفتني نيست
هيچ مادري گريه را به کودکش ياد نمي دهد
عاشق که بودي
دستِ کم
تَشَري که با نگاهت مي زدي
دل آدم را پاره نمي کرد
مهم نيست
من که براي معامله نيامده ام
اصل مهم اين است
که هنوز تمام راه ها به تو ختم مي شوند
وتو در جيب هايت تکه هايي از بهشت را پنهان کرده اي
نوشتن
فقط بهانه اي است که با تو باشم
اگر چه
اين واژه هاي نخ نما قابل تو را ندارند...